Klik:

: No one said it would be easy – Sheryl Crow

 

De tekst in dit nummer gaat over een andere ‘easyness’ dan waar ik het in deze post over heb, maar ik vind het zoooooooo mooi. Easy as that.

Hij had gedacht dat het makkelijker zou zijn, lees ik in het artikel over de -zijn- eerste honderd dagen als machtigste man van de wereld. Hoe is het hem toch ooit gelukt? Het is te absurd voor woorden. Tja, de Amerikanen hebben zelf voor hem gekozen. Alhoewel daar ook nog over valt te debatteren.

De rest van de wereld zit ondertussen met de gebakken peren. Nog maar 1300 dagen, lees ik ook net. Hopelijk denkt die naderhand het tegenovergestelde.

logo

Advertenties

Klik:

I’m your barbie girl – Aqua

 

Vandaag is de sterfdag van Ruth Händler, bedenker en maker van de barbie. Ze was ook nog eens een slimme ondernemer en werd directeur van Mattel Inc. Ze overleed in 2002 op haar 86e.

Het beeld van het appelgroene vinyl koffertje doemt bij me op. Hierin bewaarde ik Barbie zelf; één kant was apart voor haar bestemd, en als je de deksel dicht deed, was daar juist een ‘raampje’ van doorzichtig plastic. In het andere deel bewaarde ik haar kleren.

Uren heb ik ermee gespeeld, samen met mijn vriendin van de lagere school, die drie straten verderop woonde. Daar ging ik dan bijna elke dag heen, of zij kwam naar mij, met haar eigen roze exemplaar. De koffertjes deden dienst als muur, opengeklapt op hun kant gezet. En maar omkleden en vadertje-moedertje spelen.

Nu, zeker veertig jaar later, zijn we zelf moeder. We hebben nog altijd contact, ik zal haar eens vragen of ze het ook nog weet. En de barbies? Die zijn niet meer dan een mooie herinnering geworden.

 

logo

Klik:

Glamorous life – Sheila E

 

Vandaag is de geboortedag van Gert-Jan Dröge, presentator van het televisieprogramma Glamourland, met als ondertitel “Society volgens Dröge”. Het was een programma met reportages over feestjes, premières, jachtpartijen en vernissages waarin hij de kijker een blik gunde in de wereld van de vaderlandse nouveau riche. De ironie waarmee hij deze wereld steevast benaderde werd zijn handelsmerk en de reden voor het succes dat dit televisieprogramma boekte. Zo is het bijvoorbeeld volledig aan Dröge toe te schrijven dat er tegenwoordig nog Nederlanders zijn uit wier onderbewuste bij het zien van interieurontwerper Jan des Bouvrie automatisch de woorden “Hallo. Daar zíjn we weer!” opborrelen…

Begreep dat de goede man alweer bijna 10 jaar geleden in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis aan een agressieve vorm van longkanker overleed. Hij werd 64 jaar. Ook las ik dat hij het liefst alleen was en zichzelf een tobber en klager noemde. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Glamourland elke week eindigde met een scène dat Dröge in bed ligt en een verpleegster hem meelijwekkend toesprak: ‘Gaat het weer een beetje, meneer Dröge?’

 

logo

 

Time flies – Vaya Con Dios

: klik:

Time flies – Vaya Con Dios

Alweer vijf maanden geleden sinds mijn laatste post.

Vaya Con Dios, dat vond ik destijds toch best wel leuk. En nog eigenlijk. De zangeres heeft een aangename stem, vind ik. Mijn God, ik zit hier te tikken en hoor hagel tegen het zolderraam. Sometimes it snows in April zei Prince al -may he rest in peace, gisteren een jaar geleden.

Afijn. Ik had hun cd ‘Night Owls’ met de grote hit ‘What’s a woman’, grijs gedraaid. Even kijken welke nummers er ook alweer nog meer op staan. Oja ‘Nah Neh Nah’. En nog een paar, ik zal alleen de laatste nog noemen. ‘Quand elle rit aux éclats’. Oef, dat is een mooi melancholisch exemplaar, met mijn lievelingsinstrument -de accordeon. En dan die taal! Dat doet me weer aan mijn romance met de Fransman denken.

Over vervlogen tijden gesproken.

Vaya Con Dios