Ego – Willy William

: klik:

Ego – Willy William

De Franse taal is prachtig, vind ik. En dan bedoel ik niet alleen dat het een genot is om te horen, maar ook dat de manier van uitdrukken fenomenaal is. Waar je in het Nederlands vaak veel woorden nodig hebt om iets uit te leggen, lukt dat in het Frans sneller door er maar één of twee te hoeven gebruiken. Smullen. Hoe efficiënter, hoe liever.

In eerste instantie werd ik bij dit nummer gegrepen door de combinatie van melodie, ritme (uiterst dansbaar) en taal. Nadat ik het een paar keer had gehoord, werd ik wel nieuwsgierig naar wat de zanger echt bedoelde. De lyrics gegoogled en vertalen.nu geraadpleegd -ik begrijp wel íets van de Franse taal, maar bij lange na niet alle woorden- en zo kwam ik wel tot een gedachtenspinsel.

Hij vraagt zich af wie, wat, waar en hoe zijn ego nou is en dat hij er alles voor zou doen om erachter te komen. Uiteindelijk geeft hij het op te willen weten: ‘j’ai fini de te regarder’.

Dat ego is wat. Letterlijk ‘ik’ in het Latijn, in het algemeen wordt het gebruikt voor identificatie van het zelf met een onjuist denkbeeld. Zo ben ik zelf meestal niet onzeker; hoogstwaarschijnlijk een denkbeeld dat niet met de werkelijkheid overeenkomt woehaha. Maar ja, je moet zelf denken dat je wat bent, anders wordt het helemaal niks.

logo

cd-perserij-banner

Advertenties

Liquid Spirit – Gregory Porter

: klik:

Liquid Spirit – Gregory Porter

Hoorde ik zijn naam toch wéér op 538. Waar was dat ook alweer van? Even googlen. Was éven weggezakt, maar nu vergeet ik ‘m niet meer. Jemig wat swingt dit. Kun je toch niet stil op blijven zitten?

Een rising star denk ik. Is al een paar keer bij North Sea Jazz geweest en is er dit jaar weer bij op zondag. Zal ik gaan? Hm, ik hou niet zo van het massale. Hij komt ook in Amsterdam in november, de 8e in Carré en de 11e in de Heineken Music Hall. Dat laatste is natuurlijk ook vrij massaal, maar in Carré moet je voor je stoel gaan staan dansen volgens mij. Of hebben ze daar tegenwoordig ook stoelloze zalen?

However, de moeite waard. Anyone?

logo

cd-perserij-banner

Lukey – Great Big Sea

: klik:

Lukey – Great Big Sea

Volgens mij kennen niet zoveel mensen deze band. Terwijl ze toch hele leuke muziek maken. En van een hele goeie kwaliteit.

De bandleden komen uit Newfoundland, de meest oostelijke provincie van Canada. Waar ze een sterke band met Ierland hebben; vandaar de link naar de Ierse (feest)muziek. En vandaar deze clip die met niemand minder dan The Chieftains is opgenomen.

Nog preciezer: de muzikanten komen uit St. John’s. Laat dat nou de plaats zijn waar mijn liefhebbende echtgenoot begin jaren negentig een tijd heeft gewoond, en toen met ze bevriend was. Al hun ondertussen uitgebrachte albums vullen onze cd-verzameling pronkzuchtig aan.

De band is in de jaren erna enorm populair geworden, maar ik vraag me af of ze ooit in Nederland hebben opgetreden. Vreemd genoeg, want ik denk echt dat hun muziek hier wel gewaardeerd had kunnen worden.

Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat ze kort na hun 20-jarig bestaan in 2013 ‘happily retired’ zijn. Gelukkig hebben we die ceedeetjes nog.

logo

cd-perserij-banner

Soul II Soul – Back to life, back to reality

: klik:

Soul II Soul – Back to life, back to reality

Aan dit nummer denk ik altijd na een vakantie, als ik weer aan het werk moet. Hey maar ik heb helemaal geen betaald werk.

Maar nu back to reality vanaf mijn cumbiawolkje. Daar zit ik toch nog wel een beetje op sinds ik vorige week in Brugge was (zie mijn post van 8 mei jl.). Het voelt trouwens bijna als verraad, deze nieuwe post.

Tijdens het concert vorige week heb ik een filmpje met mijn smartphone gemaakt. Dit 43 seconden durende juweeltje heb ik ondertussen al wel driehonderd keer bekeken. Als ik hem zie, voelt het helemaal alsof ik weer daar ben. Verder luister ik geregeld naar zijn cd en struin ik het internet af over weetjes over Colombia, cumbia’s en accordeons.

Ik ben benieuwd wanneer mensen gaan zeggen dat ik er wel eens een keer over mag ophouden. Het is duidelijk dat het nogal impact heeft gehad. Eens kijken of het lukt back to reality te komen.

logo

cd-perserij-banner

Antonio Rivas y sus vallenatos

: klik:

Antonio Rivas y sus vallenatos

Op 23 maart jl. schreef ik over deze accordeonvirtuoos. Dat ik zo’n 25 jaar geleden bij zijn optreden in het Mexicaanse eetcafé was waar ik destijds werkte. En dat dat heel gaaf was. En dat me dat altijd was bijgebleven. En dat het me het einde leek als ik hem nog een keer zou kunnen zien.

De eigenaar van het betreffende eetcafé las deze blog en had nét een app van Antonio gekregen dat hij en sus vallenatos op 7 mei in Brugge zouden spelen. Toeval bestaat niet. Hier moesten we naar toe. Zo gezegd, zo gedaan. 7 mei, dat was dus gisteren. En het was gaaaaaaaaaaaaaaaaaaf.

Picture this: een bescheiden marktplein in Brugge -historisch en erg sfeervolle stad- een podium in de buitenlucht, een temperatuur alsof het midzomer was, fijn gezelschap, heerlijke muziek, een biertje en ruimte om te dansen. Die accordeongeluiden, die percussie, helemaal goed gewoon. Puur geluk ervoer ik.

Heb ik nog niet eens gezegd dat Antonio ons uitnodigde om mee te eten met hem en de overige bandleden in nergens minder dan het stadhuis van Brugge. Na het optreden zijn we in een cafeetje een Brugse Zot gaan drinken, samen met de band en een groep Brugse Colombianen die we die avond hadden ontmoet.

Niet helemaal zeker of hij dit nummer gisteren vertolkt heeft, maar in een apart FB-bericht zal ik een filmpje van gisteravond posten.

Weer een prachtige herinnering in da pocket. En uitzien naar het volgende optreden. Maar dat gaat geen 25 jaar duren.

logo

Pippi Langkous Tune

: klik:

Pippi Langkous Tune

Picture this, 1970.

Niets anders dan vrolijk werd en word ik nog steeds van dit meisje. Als ik terugdenk aan alle maffe avonturen die ze beleeft met Tommy en Annika. Die Tommy die het altijd wel zag zitten en Annika die wat voorzichtiger en banger was aangelegd.

Hoe ze, met borstels onder haar voeten, de woonkamer ‘schaatsend’ dweilt, nadat ze de hele woonkamer van Villa Kakelbont blank heeft gezet. Hoe ze Tommy en Annika een keer trakteert in de snoepwinkel, ze mogen uitzoeken wat ze willen en komen met tig zakken naar buiten, en oja, die boeven die het op haar grote zwarte tas met goudstukken hebben gemunt. Dan hebben we nog tante Pastellia, die Pippi strak in de gaten houdt, meneer Nilsson, Pippi’s aapje en Kleine Witje, haar paard.

Ze bepaalde altijd zelf hoe laat ze ging slapen (‘dan zeg ik: Pippi, ga naar je bed’) en daar lag ze heel vaak met haar voeten bij het hoofdeinde… Ze maakte ook een keer een luchtballon van haar bed, ik zie ze nog door de lucht gaan, en dat ze dan aan de kerktoren blijven hangen..

Zo blij was ik toen mijn oudste zoon een klein jongetje was en er heruitgegeven video’s verschenen. Volgens mij vond ik de serie leuker dan mijn zoon haha!

Vandaag wordt de dame die Pippi speelde, Inger Nilsson, 57 jaar. Hulde! Wereldberoemd werd ze, met haar vertolking. En in veel harten gesloten, denk ik zo.

logo