Spank – Jimmy Bo Horne

: klik:

Spank – Jimmy Bo Horne

Is dit vette disco of is dit vette disco? Dacht van wel. En dan dat volume niet zo zacht op je laptopje, het wordt pas leuk als je dit keihard hoort. Hop, speakers op tien en dansen!

Het nummer voert me terug naar de zomer van 1985. Samen met een vriendin was ik bij Leo op de Kollenberg in Sittard (insiders kennen deze buurt). Volgens mij waren er nog een paar andere vrienden bij, dat kan ik me niet meer zo goed herinneren.

Het was in de middag en we waren in de inpandige garage onder het woongedeelte. De ruimte was vrij leeg en kaal; ze wachtte waarschijnlijk op verdere aankleding voor het feest in de avond.

Even proefdraaien, die muziek. Klonk goed, niets meer aan doen. En als ik ‘m nu hoor, ga ik weer los, wat een nummer!

logo

cd-perserij-banner

 

Advertenties

At seventeen – Janis Ian

: klik:

At seventeen – Janis Ian

At seventeen. Dat is tweeëndertig jaar geleden voor mij. Sinds een dag of twee, o nee, dat is weer wat anders. Poeh, wel een tijd, tweeëndertig jaar.

Op m’n 17e dacht ik dat ik alles aankon. Bijna eindexamen, begin van het grote leven, vriendjes, de wereld lag aan je voeten. Ach en eigenlijk denk ik nog steeds dat ik de wereld wel aankan. Wat minder dan vroeger weliswaar -geen betaald werk, dementerende vader, terrorisme. Maar wel drie gezonde kinderen, dak boven m’n hoofd, vrijheid.

It’s all about attitude. Die ben ik ook wel eens kwijt, maar hoe heerlijk als die weer terug is. Uithuilen, schouders ophalen, doorademen en doorgaan.

En leuke muziekjes uitzoeken. En daar een stukje over schrijven. Destijds kende ik het nummer ook; ik blijf het mooi vinden.

logo

cd-perserij-banner

 

 

Vrolijk Pasen

: klik:

Vrolijk Pasen

Alhoewel ik maar weinig met het christelijk geloof heb, blijf ik Pasen toch een leuke viering vinden. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat het in het begin van de lente is.

Het verstoppen en zoeken naar eieren en andere chocolade snoeperijen is ook altijd gezellig, vooral met kinderen. Hoe groot die vreugde is als er weer een ei gevonden wordt, geweldig!

Vrolijk Pasen allemaal!

logo

cd-perserij-banner

Sodade – Cesária Évora

: klik:

Sodade – Cesária Évora

Sodade of Saudade is een woord uit het Portugees. Het beschrijft de mengeling van gevoelens van verlies, gemis, afstand en liefde. In het Nederlands wordt het vaak vertaald met heimwee, melancholie of weemoed. Het is echter een van de moeilijkst vertaalbare woorden. In een onderzoek van Today Translations onder meer dan 1000 linguïsten werd saudade op de zevende plek van de moeilijkst vertaalbare woorden ter wereld geplaatst, één plaats lager dan het Nederlandse ‘gezellig’.

Het woord saudade komt uit het Latijn, van “solitas” (eenzaamheid) en is onder invloed van het woord “saudar” (groeten, herkennen) geëvolueerd tot saudade. Het is een van de meest voorkomende woorden in de Portugese liefdespoëzie en muziek. Het begrip is onlosmakelijk verbonden met de nationale zang van Portugal, de fado—een term die ook uit het Latijn komt, van het woord fatum (lot). Saudade is in Brazilië verbonden aan de bossa nova en in Kaapverdië met de morna, de nationale muziekstroming van de Kaapverdische eilanden.

De melancholie komt wat mij betreft prachtig tot uiting in dit nummer.

logo

cd-perserij-banner

 

Angola – Cesária Évora

: klik:

Angola – Cesária Évora

Ik was op zoek naar de cd van Antonio Rivas, over wie ik eergisteren schreef. Die vond ik wonder boven wonder snel, tussen de verzameling cd’s die als een zootje in de trapkast bij elkaar staat. Was dat even mazzel. Maar toen ik het doosje openmaakte, was het helaas leeg. Snotverdorie.

Spontaan besloot ik tot een opruimactie. Alle cd’s  uit de kast, kijken wat compleet was, een beetje op thema bij elkaar leggen en de filmpjes ook maar gelijk er tussenuit halen. Ik lijk wel georganiseerd. Maar de bewuste cd nog niet gevonden. Hm. Wacht eens even, lag er niet ook nog ergens een plastic tasje -met spullen uit de vorig jaar afgekeurde auto- in die kast? Hoera, ja, daar zat de cd hoesloos bij!

Tijdens mijn opruimactie kwam ik ook de cd van Cesária Évora tegen. Die had ik lang niet gehoord. Ach ach ach wat een fijne muziek is het toch. Wanneer ik haar hoor zingen, krijg ik een beeld in mijn hoofd van mezelf met al die muzikanten bij elkaar. Ergens op een warme plek in de buitenlucht. Zucht, er is toch niet veel beters in het leven dan samen muziek maken, dansen en zingen?

Vijf jaar geleden overleed Évora in Kaap-Verdië, waar ze ook geboren was. Ze zong de zogeheten coladeros (geschikt voor de dansvloer, zoals dit nummer) of mornas (Kaapverdische blues, hierover schrijf ik morgen meer).

logo

cd-perserij-banner

 

 

Peregoyo y su combo vacana

: klik:

Peregoyo y su combo vacana

Vandaag muziek uit Colombia.

Misschien even wennen als je het niet eerder hebt gehoord. Dat moest ik in ieder geval wel, begin jaren negentig, toen ik mijn eerste horeca-ervaring opdeed bij een Mexicaans eetcafé in Sittard.

Gék werd ik van die muziek terwijl ik met borden en glazen heen en weer liep, in opperste concentratie. Maar, naarmate ik het vaker hoorde, ging ik het waarderen en er zelfs van houden! Dit nummer is mijn favoriet.

Een andere Colombiaanse artiest is Antonio Rivas. Hij speelt accordeon alsof zijn leven er van afhangt, een feest om naar te luisteren. Verschillende keren trad hij op in het betreffende eetcafé; de eerste keer was ik er bij. Het was fantastisch!

Hij treedt nog steeds op, vaak in Frankrijk. Daar zou ik echt nog wel eens heen willen. Maar dan niet met het vliegtuig, want luchthavens daar heb ik het niet meer zo op, tegenwoordig.

logo

cd-perserij-banner

Always the same – Mo’Jones

: klik:

Always the same – Mo’Jones

50 wordt hij vandaag, hiep hiep hoera!

Dan heb ik het over de zanger, Jean de la Bourgoise voor insiders. Ik ken hem uit Sittard, waar hij nog altijd woont. We hebben weinig tot geen contact, maar hij blijft in mijn systeem. Hij was destijds een klasgenoot van mijn jeugdvriendin op een andere middelbare school dan waar ik zelf zat.

Het nummer en de clip vind ik erg vrolijk, precies zoals hij zelf is. Tegenwoordig timmert hij aardig aan de weg met de Mo’Jones BigBand, helemaal zijn ding. Ik ga de concertagenda eens googlen om te kijken wanneer ik ze live kan zien.

Fijne dag voor iedereen, maar het meest voor de jarige!

 

cd-perserij-banner

 

Take me to the matador – Garland Jeffreys

: klik:

Take me to the matador – Garland Jeffreys

Out of the blue schoot mij dit nummer te binnen toen ik net buiten liep. Easy listening. Dan loop ik een half uurtje, over het dijkje hier achter ons huis, langs de sloot. Aan het eind van het paadje begint een park waar ik een rondje maak om vervolgens dezelfde weg terug weer naar huis te gaan. Zo, die buitenlucht heb ik maar mooi gehad. Staat op mijn dagelijkse to-do-list. In tegenstelling tot afgelopen donderdag was het voorjaar er vandaag helaas niet.

Over de matador. Die heeft wel wat anders te doen dan een beetje te wandelen. Hij is druk bezig met een stier te doden tijdens de alombekende Spaanse stierengevechten, of hij helpt Jeffreys. Volgens de zanger kan die matador alles. Aha. Handig!

Ook matadors in Nederland? Iemand?

Le printemps est arrivé – Michel Fugain

Le printemps est arrivé – Michel Fugain

Heel mijn leven heb ik gedacht dat de lente op 21 maart begon. Niets blijkt minder waar. What’s in a day natuurlijk, maar hoe eerder, hoe beter. Het voelt toch anders. Zo’n beetje als de mensen in de clip.

Ik weet nog dat ik op de basisschool, als ik dan ‘tussen de middag’ thuis kwam, naar mijn klerenkast stoof om me om te kleden. Tijdens de ochtend was de zon doorgebroken en dan wilde ik mijn warme kleren verruilen voor een zomerjurkje met blote benen. Lekker luchtig! Negen van de tien keer stuurde mijn moeder me terug naar mijn kast omdat het nog veel te koud was.

Mijn zoon van 12 loopt altijd ook altijd rond alsof het 20 graden is. Van wie zou hij dat nou hebben?

Een ander groot voordeel vind ik dat de dagen langer worden, zoals ik daar op 21 december jl. Dominee Gremdaat het één en ander over liet vertellen. Maar nu is het echt wel merkbaar, die langere dagen. Vooral ’s ochtends, dat je niet meer het gevoel hebt dat je midden in de nacht je weg naar de badkamer zoekt.

Doe mij maar licht en zon!

 

Pata Pata – Miriam Makeba

: klik:

Pata Pata – Miriam Makeba

Dit blijft een heerlijk nummer (1967) en het zit weer in mijn systeem sinds een 40up-dansfeest in Utrecht, een paar jaar geleden. Ik kende het melodietje wel, maar geen idee waarvan. Gewoon, van vroeger.

Drie dagen voordat Makeba overleed, november 2008, trad zij nog op in Paradiso in Amsterdam. Waarom was ik daar niet bij? Of anders een half jaar daarvóór bij het North Sea Jazz?

Haar bijnaam was ‘Mama Africa’ en volgens mij had ze wel een speciale band met Nederland, en ook met Zuid-Afrika. In 1932 werd ze in een township in Johannesburg geboren en haar hele leven heeft ze fel tegen apartheid gestreden.

Een township, dat is wat. Je weet niet wat je meemaakt. Ik was er een keer eind jaren negentig tijdens een dienstreis voor Oxfam-Novib. Ik weet nog dat ik bijna depressief werd van de gedachte dat het ontwikkelingswerk zo weinig uitmaakte; ik voelde het echt als een druppel op de gloeiende plaat. De collega met wie ik er was, wist mij te overtuigen dat dat geen reden zou zijn om dan maar helemaal niets te doen. Alle kleine beetjes helpen. Alle clichés uit de kast, maar het is natuurlijk zo.