De Fabeltjeskrant intro – Hallo meneer de Uil

: klik :

De Fabeltjeskrant intro – Hallo Meneer de Uil

Vandaag 20 jaar geleden overleed Leen Valkenier, scenarioschrijver van de Fabeltjeskrant. Ere wie ere toekomt!

Voor de generatie na mij: De Fabeltjeskrant was een dagelijks terugkerende korte uitzending juist voor kinderbedtijd op de Nederlandse televisie over de gebeurtenissen in het Grote Dierenbos in Fabeltjesland. Het nieuws werd voorgelezen door Meneer de Uil.

Ik kan de tune nog woord voor woord meezingen, wat heb ik dit vaak gezien! Meneer de Uil (‘dag lieve kijkbuiskinderen’ en ‘oogjes dicht en snaveltjes toe’), Juffrouw Mier (‘tuut tuut tuut tuut’), Bor de Wolf (‘Hoea, ik ga wel naar het Enge Bos’), Ed en Willem Bever (waterpomptang), Juffrouw Ooievaar, meneer de Raaf en meneer de Mol (‘mmf, mmf,  ik neem wel een sigaartje’) en Zoef de Haas (‘ZoefZoef’); ik hoor het ze zó nog allemaal zeggen.

Tijdloos eigenlijk. Want dieren zijn precies als mensen, met dezelfde mensenwensen, en dezelfde mensenstreken. Dat komt allemaal in de krant, van Fabeltjesland, van Fáááááááááábeltjesland!

Advertenties

Goodbye England’s rose – Elton John

: klik :

Goodbye England’s rose – Elton John

Vandaag in 1981 kondigde het Brits koninklijk huis in Buckingham Palace de verloving aan van Prince Charles en Diana Spencer (20). Op 29 juli van dat jaar trouwden ze, het wordt ‘The Wedding of the Century’ genoemd. Stijlvol, pracht en praal, niets was te gek: de bruidsjurk had een sleep van acht en een sluier van twaalf meter. Geschat wordt dat meer dan 750 miljoen mensen wereldwijd voor de buis gekluisterd zaten. Ze konden allemaal horen hoe de kroonprins haar ‘wereldse zaken’ verwarde met die van hem en hoe de bruid de vele voornamen van haar aanstaande door elkaar gooide. Daar lag niemand wakker van, maar dat ze in haar gelofte niet uitsprak dat ze hem zou gehoorzamen, veroorzaakte wél een relletje.

Afijn, het huwelijk ging niet over rozen. Maar ach, welk huwelijk gaat dat wel?

Neemt niet weg dat de geruchten rond haar overlijden niet mis zijn. Complottheorieën, corruptie en moord waren aan de orde van de dag. Waar rook is, is vuur, denk ik dan. Niemand verdient het echter om op zo’n manier en op zo’n jonge leeftijd aan zijn einde te komen.

Ook haar begrafenis was indrukwekkend, wederom op tv gevolgd door bijna de hele wereld. Die dan dus ook getuige was van de prachtige vertolking van ‘Candle in the wind’ door niemand minder dan Sir Elton John.

 

Baretta’s theme – Sammy Davis jr

: klik :

Baretta’s theme – Sammy Davis jr

Waar kennen we dat ook alweer van? Yep, een Amerikaanse politieserie uit de zeventiger jaren. De serie draaide om detective Anthony Vincenzo “Tony” Baretta, een onorthodoxe agent die met zijn grote geelkuifkaketoe Fred in een appartement woonde in het omgebouwde King Edward Hotel.

Ik keek er geregeld naar, samen met mijn vader, die was er ook dol op. Als we niet naar McCloud, Charlie’s Angels, Derrick, Tatort, Columbo of De Wrekers keken. De Wrekers, met John Steed -bolhoed en paraplu en Joanna Lumley alias Miss Purdey, tegenwoordig ook wel bekend van Absolutely Fabulous -ook niet te versmaden.

Maar ik dwaal af.

Het nummer van Baretta heb ik als ringtone op mijn mobiel; ik blijf het een swingend nummer vinden. Alhoewel, het is eigenlijk net iets te langzaam om er lekker op te kunnen dansen. Ach, daar zijn zat alternatieven voor…

Body language – Queen

: klik :

Body language – Queen

Geen body, maar mother language.

Sorry jongens, in verband met gebrek aan tijd vandaag een copy-pasteverhaal. Hoe eerlijk maar weer, doch wel een leuk weetje. En Nederlands is wel mijn moedertaal. En daar ben ik dan normaal gesproken wel dagelijks mee bezig.

International Mother Language Day. Elk jaar wordt door de UNESCO op 21 februari de Internationale Moedertaaldag gevierd. Deze dag staat in het teken van de taalkundige en culturele diversiteit en de meertaligheid.

Voor de UNESCO zijn talen het instrument om het culturele erfgoed levend te houden. Door de moedertaal in ere te houden, blijft de taalkundige en culturele traditie bestaan en, wordt men zich meer bewust van de verschillen tussen de diverse mensengroepen. Dit zou leiden tot meer begrip.

Aanleiding om de Internationale Moedertaaldag op 21 februari te vieren, zijn de rellen in 1952 toen diverse studenten omkwamen tijdens demonstraties om het Bengaals, de zesde taal van de wereld, erkend te krijgen als een officiële taal van Pakistan. Pakistan bestond toen uit Oost- en West-Pakistan, het huidige Bangladesh en het huidige Pakistan. De regering had gesteld dat uitsluitend het Urdu de taal van Pakistan was.

De Internationale Moedertaaldag werd voor het eerst in 2000 gevierd. Het communiqué dat hiertoe oproept, meldt dat er bijna 6000 talen zijn.

Chan Chan – Buena Vista Social Club

: klik :

Chan Chan – Buena Vista Social Club

Deze post is een eerbetoon aan Ibrahim Ferrer, de oprichter van de club, het is zijn geboortedag vandaag. Helaas kan hij hem niet meer zelf vieren; hij overleed in 2005 op 78-jarige leeftijd. De cd waar dit nummer op stond, was rond het jaar 2000 populair.

Picture this. Een zaterdagavond bij mijn schoonzus, uitgeteld op de bank. We hadden net onze dreumesen naar bed gebracht en zaten bij te komen van een dagje moederen, met Buena Vista Social Club op de achtergrond.

We vonden het geweldige muziek en fantaseerden over een reis naar Cuba. Dat we dan de hele tijd in het café zouden zitten, samen met musicerende oude mannen en dat we alleen maar zouden drinken en sigaren roken. Vooruit, ook kletsen -we hadden immers ons tolkdiploma Spaans op zak- en een dansje wagen. Voor dat laatste heb je gelukkig geen talenkennis nodig.

Die reis hebben we nog niet gemaakt. Misschien toevoegen aan mijn to-do-lijst?

Here comes the sun – The Beatles

: klik :

Here comes the sun – The Beatles

Het is bijna half tien en de zon schijnt door het zolderraam, waar ik achter mijn laptopje zit. Ik dacht maar aan één nummer. Mooi toch.

Ik luisterde er zo’n 35 jaar geleden ook naar, toen ik bij Neerkant in De Peel wandelde en ik mijn walkman op mijn hoofd had. Daar woonde Ernst Jansz van Doe Maar, de band van wie ik destijds ernstig fan was. In een spontane bui besloot ik om hem thuis te gaan opzoeken. Met de trein naar Weert en daar in een streekbus gestapt. Geen idee hoe ik in godshemelsnaam aan zijn privé-adres ben gekomen, volgens mij is dat tegenwoordig ondenkbaar.

However, ik had het gevonden en liep een beetje te dralen bij de woonboerderij. Die vroeger zelfs een commune was; Joost mag weten wie daar nog meer heeft gewoond en wat ze daar allemaal uitgevroten hebben. Ik had geluk en kon het hem gelijk vragen. Joost Belinfante – gastspeler bij verschillende optredens van Doe Maar kwam plotseling naar buiten. Hij woonde daar ook en nodigde me zelfs uit voor een kopje thee! Helaas was Ernst er niet, maar Joost ving me alleraardigst op. Ik was te beduusd om naar de communegeschiedenis te vragen.

Dat moet ik nog doen. Kan ik gelijk vragen of hij zich nog herinnert dat er ooit een wildvreemd meisje thee kwam drinken…

Blieve loepe – Rowwen Hèze

: klik :

Blieve loepe – Rowwen Hèze

Wie kent ze niet? De band die in het Limburgs zingt. En hoe!

Dit vind ik het mooiste nummer. Het begint met prachtige geluiden van de accordeon, die in alle nummers een belangrijke rol speelt. Neem daarbij de tekst. Meesterlijk. Voor de niet-Limburgers onder ons: Blieve loepe betekent Blijven lopen: wat er ook gebeurt, hoe je ook in het leven staat, je moet gewoon doorlopen. Uiteindelijk kom je bij jezelf terecht en daarmee zul je het moeten doen.

Ik heb ze live gezien, een keer in het theater en een keer in de concertzaal. Beide keren muzikaal een traktatie, maar in de concertzaal ging ik een verdieping hoger staan: pogoënde mensen en rondvliegende bekertjes bier vond ik helemaal niks.

De naam Rowwen Hèze verwijst naar Christiaan Hesen, een dorpsfiguur uit het Limburgse America (waar alle bandleden vandaan komen) van rond het jaar 1900. Deze Christiaan had ‘Rowwen Hèze’ – Ruige Hesen als bijnaam.

Nu ga ik weer even door met lopen.

Cold as ice – Foreigner

: klik :

Cold as ice – Foreigner

Een golden oldie.

Wel ijs, maar niet koud: vanavond zag ik de Nederlandse schaatsploeg -nou ja ploeg, ik zag drie dames, however, toch maar even wereldkampioen worden. Met een minimaal tijdsverschil van negentienhonderdste seconde ten opzichte van de Japanse ploeg. Het was nog heel spannend, want één van de drie Nederlandse schaatsters viel nog haast in de laatste minuut.

Negentienhonderdste seconde! Met het uitspreken ervan ben je nog langer bezig. Maar goed, eerste is eerste. Wat een fantastisch gevoel moet dat zijn. Je bent gewoon de beste van de wereld!

Om zo’n niveau te halen, moet je volgens mij wel cold as ice zijn. Niks voor mij, ik hou het wel bij een paar rondjes met, met een beetje geluk, pootje over.

Hunter and the hunted – Simple Minds

: klik :

Hunter and the hunted – Simple Minds

Vandaag gewoon een nummer dat ik gaaf vind. Geen achterliggend thema, geen extra betekenis, slechts het nummer vanwege het nummer.

Jaren tachtig, middelbare-schoolperiode. Ik had de elpee waar dit nummer op staat, ‘New Gold Dream 81-82-83-84’ heette die. Grijs gedraaid. De hit ‘Don’t you forget about me’ stond er ook op. Dat nummer is helaas kapot gedraaid op radio en tv, vind ik. Het doet me wel aan iets leuks denken: de tijd van alle eindexamenfeestjes (in 1985, het jaar waarin ik ook geslaagd ben).

Wat een tijd was dat! Die vrijheid, alsof je in een vacuüm zit -drie maanden lang weinig verplichtingen, je tussen twee hoofdstukken in je leven bevinden en dat ook echt zo ervaren. Dan het gevoel hebben dat je de hele wereld aankunt -je bent immers geslaagd! Ik denk er met goede herinneringen aan terug. Van feest naar feest, alleen maar blij zijn en dit delen met iedereen die in dezelfde situatie zat.

Dit nummer. Muzikaal spreekt het me erg aan, maar qua tekst volg ik het toch niet helemaal. Waarschijnlijk is mijn mind too simple.

Passion – Rod Stewart

: klik :

Passion – Rod Stewart

Maar ik bedoel een ander soort dan in dit nummer bezongen. En wel die van prof. dr. Ruud Delwel van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam.

Vandaag op wereldkankerdag maakte KWF Kankerbestrijding bekend dat hij de winnaar is van de Koningin Wilhelmina Onderzoekprijs 2015. Daarover vertelde Delwel vanavond bij De Wereld Draait Door. Dat deed hij wel zo gedreven en met zo’n enthousiasme, dat ik maar aan één begrip dacht. En hop, uit de krochten van mijn gedachten kwam dit melodietje naar boven.

“We weten door eerder onderzoek dat in zieke beenmergcellen een gen aanstaat dat niet aan hoort te staan”, legde Delwel uit. “De boosdoener is deze schakelaar, een zogenaamde ‘super-enhancer’, die dit gen aanzet. Met kanker als gevolg. In dit onderzoek willen we leren hoe de schakelaar werkt. En met welke middelen we deze uit kunnen zetten.”

Daarbij richt de professor zich ook op andere soorten leukemie, die ook werken met het principe van deze schakelaars. Dankzij (inter)nationale samenwerking kan Delwel gebruik maken van een biobank met leukemiecellen van tienduizenden patiënten, waarin hij het mechanisme achter acute leukemie hoopt op te helderen.

Met de prijs van 2 miljoen euro kan de winnaar 6 jaar lang multidisciplinair onderzoek verrichten.

Go Delwel, go.