Walk and don’t look back – Peter Tosh & Mick Jagger

: klik :

Walk and don’t look back – Peter Tosh & Mick Jagger

Eindejaarsbezigheid, dat terugkijken. Je hoeft je tv maar aan te zetten en je ziet het beste van het afgelopen jaar. Vaak wordt er ook over gesproken ‘en wat was voor jou het beste van 2015?’

Peter en Mick raden het af. Maar dan meer op het gebied van lovers. Daar zit wel wat in. Ach eigenlijk vind ik dat het op alle gebied wel geldt. Te veel terugkijken heeft geen zin, je kunt er dan zo in blijven hangen.

Wat is het dan toch vreemd als je ouder wordt; juist dan ga je terugkijken. Dat komt denk ik doordat je bagage steeds volumineuzer wordt. Ik merk dat het me moeite kost om niet om te zien. Gelukkig is er muziek en vooral dit nummer.

Ik ga me eens bezighouden met oliebollen. Zal ik ze weer zelf bakken, zoals elk jaar, of kijk ik vooruit en haal ze kant-en-klaar?

Advertenties

Second Hand News – Fleetwood Mac

: klik :

Second Hand News – Fleetwood Mac

Van de elpee ‘Rumours’, een ouwetje. Hoe heerlijk maar weer om te horen. Die hele elpee vind ik smullen (ik had hem in eerste instantie op cassette, geen geld voor een elpee – en steeds maar weer rewinden). Dit nummer heeft echter een speciaal plekje.

Bijna 30 jaar geleden studeerden we met een stuk of 15 vriendinnen een dans hierop in. Dat was ter gelegenheid van een Open Dag voor onze middelbare school. Hélène van 5 VWO begeleidde ons; zij deed de choreografie en legde ons met veel geduld uit hoe we het best elke beweging konden maken. We oefenden een paar keer in de week, in de gymzaal van het nieuwe schoolgebouw, na afloop van alle lessen.

Dit was kaasje voor Hélène. Bij groot succes kon ze het op haar cv zetten en laten zien bij haar auditie voor de Balletacademie in Tilburg. Daar wilde ze graag heen en dat zou haar ook lukken. Wat was ik jaloers, dat wilde ik ook.

Het werd een succes. We dosten ons uit in de kleuren wit en roze. De één was helemaal in het wit met roze accenten en andersom; we vormden een vrolijk gezelschap. Dat ook nog eens kon dansen.

Als ik nu hier in huis goed zoek, zal ik een foto kunnen terugvinden. Helaas hadden we toen nog geen mobieltjes waar we videootjes mee konden opnemen.

Maar gelukkig werkt mijn geheugen nog goed, en is dit voor jullie first hand news…

2000 Miles – Chrissie Hynde

: klik :

2000 Miles – Chrissie Hynde

Volgens mij zijn ze nou ongeveer bij de helft, even mijn app checken. Dan heb ik het natuurlijk over de Top 2000. Nou, ik heb niet slecht gegokt. Op het moment van schrijven zijn ze bij nummer 1024, No Limit van 2 Unlimited. Dat ken ik wel, maar ik heb er niet veel mee.

Dan liever 2000 Miles. Aangenamere stem, die van Chrissie van The Pretenders. Denk ik gelijk aan Brass in Pocket, ook een wereldnummer.

Zo ook gisteren erg genoten bij 40up in Den Haag, in het Paard. Met veel swingende golden oldies, leuk en herkenbaar voor ons 40-plussers. Het was wel beredruk, beetje weinig ruimte om te dansen, maar ach. Veel mensen zullen wel vrij zijn geweest, wellicht volgende keer weer meer space. Het was in ieder geval heerlijk om in die keiharde muziek te staan en met mate van één of twee biertjes te genieten (auto!).

Voordeel is dat ik zonder brak hoofd nu dit stukje kan zitten tikken. En verder kan luisteren naar de (iets meer dan 1000) resterende liedjes.

Ain’t no sunshine – Bill Withers

: klik :

Ain’t no sunshine – Bill Withers

Deze hoorde ik een paar dagen geleden op de radio. Nog maar eens opsnorren op Youtube. Heerlijk om weer te horen.

Ik had een elpee van hem. Hoe zag die er ook alweer uit? Iets wittigs. Even op Spotify kijken. Geweldig toch die databanken tegenwoordig. Zo makkelijk en snel beschikbaar. Ja, zo was tie! Witte achtergrond, een zwarte asbak met een roze brandende sigaret erin, een roos, een glaasje champagne, een karaf en een glas met sterke drank en een kop koffie met een half opgegeten bonbon ernaast. Een stilleven van bovenaf gefotografeerd.

Ook weer grijs gedraaid. Eigenlijk verder geen specifieke herinnering. Ja dat ik op mijn meisjeskamer zat, luisterend naar de muziek. In de beginperiode van de middelbare school werd die kamer opgeknapt. Het behang was à la Laura Ashley: wit met bruine bloemetjes. De lamp, kast en gordijnen waren van hetzelfde motief, maar dan in contrast – bruin met witte bloemetjes. Hoe ‘af’ maar weer. Ja, daar had mijn moeder wel oog voor.

But it ain’t no sunshine when she’s gone….

Waterfall – Wendy & Lisa

: klik :

Waterfall – Wendy & Lisa

Vandaag 22 jaar geleden trad de Maas buiten haar oevers. Die stroomt natuurlijk niet alleen door Nederland, maar het drama voltrok zich voornamelijk in ons land, in Limburg om precies te zijn. Bij Maastricht was het bal, maar ook in Noord-Limburg, waar mijn vader woonde. Zijn boerenwoning stond vlak naast de Maas, nota bene. Voor een uitje gingen we geregeld met het pontje naar een dorp of bos aan de overkant.

Ik weet het nog goed; de kelder stond helemaal blank. In die tijd studeerden mijn broer en ik en woonden dus niet bij hem; we werden opgetrommeld om te helpen erger te voorkomen. Zandzakken voor de deur! Die haalden we in het dorp. Daar was een noodcentrum ingericht met allerhande hulpmiddelen. En maar sjouwen.

Wat hebben we hard gewerkt; mijn vader ontwierp en maakte een installatie om de kelder leeg te pompen. Hij was vindingrijk. Zo energiek en helderdenkend als hij toen was, zo weinig daarvan zie ik nu bij hem terug.

Hij vergeet welke dag het is of wanneer ik hem weer kom bezoeken. Nee, hij woont niet meer in Noord-Limburg. Ook niet meer zelfstandig. Gelukkig in de buurt nu.

Het is elke keer weer slikken als ik bij hem ben geweest. Het lijkt dan wel of ik zelf buiten mijn oevers dreig te treden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

That Christmas Feeling – Perry Como

: klik :

That Christmas Feeling – Perry Como

Dat heb ik elk jaar weer. Zoals vanmiddag, doordat er een kerstwens in mijn inbox zat van de camping in Spanje waar we twee jaar geleden waren, zomer 2013. Dat was een superplek aan de Costa Brava. Klinkt hypertoeristisch en niet-leuk. Maar het was geweldig. Erg goede herinneringen aan.

En toen was het er opeens, dat kerstgevoel.

Andere jaren kreeg ik het als ik ons huis in kerstsfeer bracht. Dan zette ik om te beginnen altijd de cd op van Putumayo’s Christmas World –kerstliedjes uit de hele wereld. Maar dat deed ik dit jaar niet, wat voornamelijk te maken had met het feit dat de muziekinstallatie nog niet terug op zijn plek stond. Afgelopen zomer moesten alle meubels de woonkamer uit omdat de houten vloer geschuurd en gelakt werd. En nog niet alle meubels staan waar ze stonden. Maar goed, ik dwaal af.

Ik had dus nog niet dat specifieke kerstgevoel gehad. Tot vanmiddag. Een moeilijk te beschrijven gevoel, maar ik probeer het toch. Ik krijg dan een melancholisch gevoel over me, dat ik in één keer aan alle familie, vrienden en bekenden denk, dat ik ze bij me voel, en dat ik alleen maar alle goeds voor ze wil. Met de één gaat het op dit moment wat beter dan de ander, en ik zou willen dat iederéén vrolijk en gelukkig is. En dan moet ik bijna huilen. Sommige mensen maken het elkaar zo onnodig moeilijk, vind ik zo zonde. En  vaak heeft het met ‘gewone’ communicatie te maken, het lijkt zo gewoon maar ik denk dat het o zo moeilijk en ingewikkeld kan zijn. Kunnen zeggen wat je denkt, wilt, voelt en daarbij respect van de luisteraar krijgt, dat is een groot goed.

Ik prijs mijzelf gelukkig dat ik dat over het algemeen wel kan. Ik schrijf over het algemeen, want laten we eerlijk zijn, nergens is het 24 uur per dag perfect. Net dacht ik nog dat ik tegen de muren praatte, pffff, maar ja misschien is dat ook wel weer vrouwen-eigen. Wéér een ander thema.

Afijn, Kerstmis 2015, het komt eraan. Of je wilt of niet.

Heerlijk om toch die sfeer in te glijden, vind ik, net als ieder ander jaar…

Angie – The Rolling Stones

: klik :

Angie – The Rolling Stones

Vandaag is Keith Richards jarig. Hij wordt 72 jaar. Zou hij al opa zijn? Maf idee, ik zie de rocker met gitaar voor me op een podium, niet met een baby op schoot, of voetballend met een kleinzoon. Waarschijnlijk heeft de 1e telg zijn of haar gitaartje al in bezit. Met één of meer keer per week les van opa, die 10e staat op de lijst van de 100 beste gitaristen ter wereld.

Angie is door Keith geschreven, lees ik net ergens. Hoe toevallig, door dit nummer leerde ik The Stones kennen. Ze bestonden nota bene al 20 jaar!

Mijn eerste liefde op de middelbare school -Stonesfan van het eerste uur-liet het me op zijn slaapkamer horen. Ik weet het nog goed, het was tijdens een tussenuur. Hij woonde vlak bij school, dus gingen we even ‘muziek luisteren’ op zijn kamer. Romantische ziel als ik ben, vond ik het een gevoelig en prachtig nummer en zal het me natuurlijk altijd bij blijven.

Met een glimlach op mijn gezicht denk ik eraan terug en mijmer ik weer even bij het horen ervan. Happy Birthday Keith!

 

Twist and Shout – Beatles/Shampoo

: klik :

Twist and Shout – Beatles/Shampoo

Ik deed net boodschappen en stond bij het schap met haarproducten. Als werkloze heb je het voordeel dat je alle tijd hebt om eens op je dooie gemak te gaan bekijken wat er allemaal aangeboden wordt, nowadays. Nou, dat is heel wat kan ik je verklappen. Echt niet te geloven, wil je gewoon shampoo kopen. Forget it.

‘Total repair’ (moet mijn haar in de reparatie dan?), ‘Pluiscontrole’ (shampoo die controleert tegenwoordig), ‘Perfecte puntjes’, ‘Verleidelijk kort’, ‘Langer fris’ (deze shampoo hoef je dus echt minder dan normaal te gebruiken), ‘Re-nutrition’ (associeer ik met Nutricia baby-voeding), ‘Root Awakening (die mag je alleen gebruiken als je uit je bed komt en gelijk onder de douche springt, dan werkt hij het beste) zijn woorden die ik op de diverse producten tegenkwam. En dan ook nog die ontzettend dure olie-shampoos, dat is volgens mij nog niet zo oud. Ik vroeg me af of het Nederlandse volk opeens, en masse, aan hyper-uitgedroogd haar lijdt (heb ik een ernstige droogteperiode gemist?)

Over al die mooie benamingen heeft een marketingmedewerker (met studierijke bagage) lang zitten nadenken. Jongens waar moet dit heen in deze wereld?

Ik heb uiteindelijk voor de glansshampoo van Andrélon gekozen. Als je haar maar goed zit.

 

 

Priority – Pajammusic

: klik :

Priority – Pajammusic

Hoogste (priori) tijd om te schrijven. Omdat me dat goed doet. Voel me het tegenovergestelde, waarschijnlijk in verband met werk maar misschien ook wel hormonaal. Dat is een mindere kant van het vrouw zijn. Eigenlijk de enige. En dat zal ook wel weer niet voor elke vrouw gelden ja ja ja ‘het is maar hoe je er mee omgaat’ en meer van dat soort ongein. Dat weet ik ook wel, maar soms wil een mens ook zijn eigen depressie koesteren.

De prioriteit in dit nummer gaat helemááááál niet over schrijven, maar ik vond het wel easy listening en een liedje over mijn geval bestaat niet. Misschien kan ik dat eens gaan schrijven haha.

Meer weet ik eigenlijk niet. Ik ga maar eens beginnen met een boodschappenlijstje voor Kerst. Oja, ik moest ook nog die brief en polis van de levensverzekering opsnorren. En dan moet ik ook nog de was ophangen, opruimen en oja er ligt ook nog strijk en alle slaapkamers zijn eigenlijk ook nog een zooitje. Stofzuigen, ramen lappen, you name it. Het lijkt wel of er niets meer uit m’n handen komt. Wat doe ik dan de hele dag?

Netwerken, solliciteren, bellen en net even geschreven (prioriteit!)

Ik kan er weer even tegen!