Klik:

The party’s over now – Sandra Reemer

Ach wat hoor ik nou? 66 is ze maar geworden. Rest in peace my dear.

Met dit nummer vertegenwoordigde ze Nederland op het Eurovisie Songfestival in 1976. Dus de elpee moet ook van die tijd zijn geweest. Eentje van de serie ‘Alle 13 goed’, een donkerblauwe met dit liedje. Mijn ouders hadden hem destijds gekocht. En mijn moeder draaide hem altijd als ze het tijd vond dat de gasten weer naar huis gingen.

Nou mam, Sandra komt eraan, kunnen jullie in de hemel verder party-en!

 

Sandra Reemer

Klik:

There’s a fraction too much friction – Tim Finn

 

Zijn broer is jarig vandaag. Daar heeft hij veel muziek mee gemaakt, maar niet dit nummer. Dit was een solootje.

In de bijbehorende videoclip van begin jaren ’80 liep Tim met een ghettoblaster op zijn schouder. Dat deed ik ook op mijn feestje, toen ik 16 werd, en ik de elpee van Tim draaide die ik net gekregen had. Het was het eerste feestje zonder ouders. Geweldig!

De puinhoop viel best mee. Volgens mij was ik zelf het ziekst van iedereen. Pure Pisang Ambon lopen lurken, uit de fles. Nooit meer aangeraakt sindsdien.

Binnenkort wordt mijn oudste zoon 18. Of hij dat thuis mag vieren zonder dat wij er zijn. Haha, l’histoire se répète. Tuurlijk mag dat. Maar zonder Pisang Ambon. Tim Finn mag wel, maar ik denk dat hij zijn eigen muziek heeft…

 

1408526044-tim-fraction-thumb

Klik:

: No one said it would be easy – Sheryl Crow

 

De tekst in dit nummer gaat over een andere ‘easyness’ dan waar ik het in deze post over heb, maar ik vind het zoooooooo mooi. Easy as that.

Hij had gedacht dat het makkelijker zou zijn, lees ik in het artikel over de -zijn- eerste honderd dagen als machtigste man van de wereld. Hoe is het hem toch ooit gelukt? Het is te absurd voor woorden. Tja, de Amerikanen hebben zelf voor hem gekozen. Alhoewel daar ook nog over valt te debatteren.

De rest van de wereld zit ondertussen met de gebakken peren. Nog maar 1300 dagen, lees ik ook net. Hopelijk denkt die naderhand het tegenovergestelde.

logo

Klik:

I’m your barbie girl – Aqua

 

Vandaag is de sterfdag van Ruth Händler, bedenker en maker van de barbie. Ze was ook nog eens een slimme ondernemer en werd directeur van Mattel Inc. Ze overleed in 2002 op haar 86e.

Het beeld van het appelgroene vinyl koffertje doemt bij me op. Hierin bewaarde ik Barbie zelf; één kant was apart voor haar bestemd, en als je de deksel dicht deed, was daar juist een ‘raampje’ van doorzichtig plastic. In het andere deel bewaarde ik haar kleren.

Uren heb ik ermee gespeeld, samen met mijn vriendin van de lagere school, die drie straten verderop woonde. Daar ging ik dan bijna elke dag heen, of zij kwam naar mij, met haar eigen roze exemplaar. De koffertjes deden dienst als muur, opengeklapt op hun kant gezet. En maar omkleden en vadertje-moedertje spelen.

Nu, zeker veertig jaar later, zijn we zelf moeder. We hebben nog altijd contact, ik zal haar eens vragen of ze het ook nog weet. En de barbies? Die zijn niet meer dan een mooie herinnering geworden.

 

logo

Klik:

Glamorous life – Sheila E

 

Vandaag is de geboortedag van Gert-Jan Dröge, presentator van het televisieprogramma Glamourland, met als ondertitel “Society volgens Dröge”. Het was een programma met reportages over feestjes, premières, jachtpartijen en vernissages waarin hij de kijker een blik gunde in de wereld van de vaderlandse nouveau riche. De ironie waarmee hij deze wereld steevast benaderde werd zijn handelsmerk en de reden voor het succes dat dit televisieprogramma boekte. Zo is het bijvoorbeeld volledig aan Dröge toe te schrijven dat er tegenwoordig nog Nederlanders zijn uit wier onderbewuste bij het zien van interieurontwerper Jan des Bouvrie automatisch de woorden “Hallo. Daar zíjn we weer!” opborrelen…

Begreep dat de goede man alweer bijna 10 jaar geleden in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis aan een agressieve vorm van longkanker overleed. Hij werd 64 jaar. Ook las ik dat hij het liefst alleen was en zichzelf een tobber en klager noemde. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Glamourland elke week eindigde met een scène dat Dröge in bed ligt en een verpleegster hem meelijwekkend toesprak: ‘Gaat het weer een beetje, meneer Dröge?’

 

logo

 

Time flies – Vaya Con Dios

: klik:

Time flies – Vaya Con Dios

Alweer vijf maanden geleden sinds mijn laatste post.

Vaya Con Dios, dat vond ik destijds toch best wel leuk. En nog eigenlijk. De zangeres heeft een aangename stem, vind ik. Mijn God, ik zit hier te tikken en hoor hagel tegen het zolderraam. Sometimes it snows in April zei Prince al -may he rest in peace, gisteren een jaar geleden.

Afijn. Ik had hun cd ‘Night Owls’ met de grote hit ‘What’s a woman’, grijs gedraaid. Even kijken welke nummers er ook alweer nog meer op staan. Oja ‘Nah Neh Nah’. En nog een paar, ik zal alleen de laatste nog noemen. ‘Quand elle rit aux éclats’. Oef, dat is een mooi melancholisch exemplaar, met mijn lievelingsinstrument -de accordeon. En dan die taal! Dat doet me weer aan mijn romance met de Fransman denken.

Over vervlogen tijden gesproken.

Vaya Con Dios

 

 

Soon Soon – Tom Rosenthal

: klik:

Soon Soon – Tom Rosenthal

‘Wat een lief liedje’, zei ik toen ik de kamer van mijn zoon Jeroen binnenkwam en dit nummer hoorde. Jeroen is mijn middelste zoon en 12 jaar oud. Ik vroeg van wie het ook al weer was, omdat het bekend klonk.

‘Dat vroeg je de vorige keer ook al’, zei hij. Nadat ik even had nagedacht, wist ik het weer. Het was Tom Rosenthal. Jeroen kwam hem per toeval tegen op Youtube. Wat een streling voor mijn oor!

Toen ik de muziek voor de tweede keer hoorde, herinnerde ik me dat Jeroen had gezegd zijn cd te willen hebben. Opeens bedacht ik me dat hij nog een cadeau van ons zou krijgen voor zijn overgang. Deze cd leek me uitermate geschikt.

Na de zomervakantie gaat Jeroen naar de 2e brugklas van het VWO, met een rapport waar je u tegen zegt. Wat ben ik toch weer trots. En wat realiseer ik me weer de luxe als je kinderen het goed doen op school.

En dus kreeg hij de cd. Ik hoor hem luid en duidelijk de afgelopen dagen. De lieverd bedankte me met een omhelzing en een zoen. En zei gisteren dat hij er erg blij mee is.

Zucht, wat wil je als moeder nog meer?

logo

 

cd-perserij-banner

Diamonds on the soles of her shoes – Paul Simon

: klik:

Diamonds on the soles of her shoes – Paul Simon

31 oktober aanstaande ga ik hem zien, in de Ziggodome.

Lijkt me wel wat. Voor het eerst hoorde ik hem als klein meisje bij mijn opa en oma in Amersfoort. Dat was in de periode waarin hij samen met Art Garfunkel muziek maakte. The Sound of Silence, Cecilia, Bridge Over Troubled Water en zo. The Only Living Boy in New York vind ik ook erg mooi. Man, ik heb die muziek grijs gedraaid.

Na Garfunkel ging hij solo, in 1970 was dat al. Eén van de albums was ‘Graceland’, waarvoor hij de muziek in Zuid-Afrika opnam. Terug in Amerika schreef hij de teksten erbij. Wat hij overigens niet zo makkelijk vond, omdat de ritmes van de nummers veel verschilden van de gebruikelijke.

Bovengenoemd nummer komt van dat album. Het doet me denken aan de avond van het ‘Heering Biete’ in Sittard, lang geleden. De dag na Carnaval, Aswoensdag, is het traditie om haringen te eten. Als je die avond -weer in gewone kleren en ongeschminkt- een cafeetje bezoekt, krijg je bij je biertje een stukje roggebrood met een zure haring.

Aldus geschiedde ook in 1986. Om weer enigszins uit de Carnavalsroes te komen, wordt er naast Carnavalsmuziek ook popmuziek gedraaid. Graceland was net uit en Ton, de eigenaar van het café -ik zie hem nog zó bij de installatie staan- drukte alleen maar op de repeat-knop om keer op keer op keer ‘Diamonds on the soles of her shoes’ te draaien. Volgens mij is het nummer wel 100 keer gedraaid. En het hele café stond op z’n kop.

Benieuwd of ik het aankomende oktober te horen ga krijgen…

logo

cd-perserij-banner

 

Ego – Willy William

: klik:

Ego – Willy William

De Franse taal is prachtig, vind ik. En dan bedoel ik niet alleen dat het een genot is om te horen, maar ook dat de manier van uitdrukken fenomenaal is. Waar je in het Nederlands vaak veel woorden nodig hebt om iets uit te leggen, lukt dat in het Frans sneller door er maar één of twee te hoeven gebruiken. Smullen. Hoe efficiënter, hoe liever.

In eerste instantie werd ik bij dit nummer gegrepen door de combinatie van melodie, ritme (uiterst dansbaar) en taal. Nadat ik het een paar keer had gehoord, werd ik wel nieuwsgierig naar wat de zanger echt bedoelde. De lyrics gegoogled en vertalen.nu geraadpleegd -ik begrijp wel íets van de Franse taal, maar bij lange na niet alle woorden- en zo kwam ik wel tot een gedachtenspinsel.

Hij vraagt zich af wie, wat, waar en hoe zijn ego nou is en dat hij er alles voor zou doen om erachter te komen. Uiteindelijk geeft hij het op te willen weten: ‘j’ai fini de te regarder’.

Dat ego is wat. Letterlijk ‘ik’ in het Latijn, in het algemeen wordt het gebruikt voor identificatie van het zelf met een onjuist denkbeeld. Zo ben ik zelf meestal niet onzeker; hoogstwaarschijnlijk een denkbeeld dat niet met de werkelijkheid overeenkomt woehaha. Maar ja, je moet zelf denken dat je wat bent, anders wordt het helemaal niks.

logo

cd-perserij-banner